هر که حق را ز خود کند مسرور

هر که حق را ز خود کند مسرور

با امام حسن (ع) شود محشور

حسنی سیرت و حسن صورت

کیست غیر از حسن (ع) چنین مشهور ؟

بس که زیباست مجتبای بتول (س)

ترسم از زخمِ چشم و دیده ی شور

حُسن خُلقش بسان پیغمبر (ص)

غیرتش حیدری نموده ظهور

او کریم و کرم بهانه ی او

وَز کریمان ، کرم بُوَد منظور

شهر یثرب گواه غربت او

او برای مدینه سنگ صبور

ای که از غُصّه اش خبر داری !

خبر از خاطرات خیلی دور

غُصّه ی کوچه را بگو چه کنم ؟

قصّه ی کوچه را چگونه مرور ؟

آه ... دستی غرور او بشکست

روزگاری میانِ راه عبور ...

از جگرهای پاره پاره بگو

از بدی های آن زن مَنفور ...

او غریب مدینه هست و در او

روضه هایی به حق بُوَد مَستور

هر که از زعم خود کند به قضا

قصّه ی صلح و حکمتش مَهجور

حکمت صلح او چه می داند ؟

ابلهی کو زِ کف بداده شعور !

نقل نادان همان بُوَد که به سنگ

نرود میخ آهنین با زور ...

سائلِ سفره ی حسن (ع) شده ام

تا نمک گیر او شوم به وُفور

حرف رفتن میزنی ......