کرونا

عالم از میل نگاه تو به تسلیم و رضاست

این بلا با نظر لطف تو محکوم فناست

غَرِّه از خود شدم و هیچ نمی دانستم

نقطه ی ضعف بشر ، نقطه ی نون کروناست

ناتوانیم ، به قدری که توانایی تو

بی نوائیم ، هر اندازه که دست تو نواست

چون طبیبان ز طبابت همه عاجز گشتیم

مدعی دید و نفهمید ظهور تو شفاست

جان عزیز است ولی پیش کش مقدم او

او که خود جان علی هست و عزیز زهراست

گره از کار بشر وا نکند هیچ کسی

غیر از آن یار که حلّال همه مشکل هاست

تکیه بر کعبه زند وقت ظهورش ، امّا

جلوه ی مهدویت سرزده از کرببلاست

از همان لحظه که خورشید به نی کرد غروب

همه دم وقت اذان از اُفق عاشوراست

اَشهَدُ اَنَّ غریب است اباعبدالله

اَشهَدُ اَنَّ که آواره میان صحراست

اَشهَدُ اَنَّ به گودال پر از خون دیدم

مادرش گفت بمیرم که حسینم تنهاست

سِرِّ مُستَودَعِ فیهای دو عالم ، سائل !

مهدی فاطمه آن منتقم خون خداست

حرف رفتن میزنی ......