چقدر خاطره ی خوش در این حرم داریم

چقدر خاطره ی خوش در این حرم داریم

و در پناه نگاهت دگر چه کم داریم

خدا به خاطرتان آبرو به ما داده

به اعتبار شما رنگ و رو به ما داده

هزار غصّه و غم با کمی عنایت تو

بدل شود به سرور از همین حمایت تو

مرا ز سختی دوران چه شکوه ای باقی است

که این نگاه کریمت برای من کافی است

کنار عابد و زاهد مرا پذیرفتی

اگر چه غرق گناهم ولی به من گفتی

بیا بیا که در اینجا همیشه یکسانند !

چه بد ، چه خوب همه بی بهانه مهمانند !

... چه بارگاه قشنگی ، چه حال زیبایی

چه زائران عزیز و عزیز آقایی

چه درگهی چه رواقی ، چه بُقعه ی نوری

ببین که آمده ام خسته از ره دوری

اگر که گوشه ی چشمی نشان دهی کافی است

به آهوان حریمت ، امان دهی کافی است

بنا به قول خودت ، آمدم بیایی تو

به مرگ و قبر و قیامت ، امید مایی تو

بیا بگو که اگر بد مُحِبِّ ما بوده

مقیم و مُعتکف و زائر رضا بوده

به فاطمیّه اگر ذکر مادرم آمد

میان سینه ی او درد و سوز و غم آمد

به وقت روضه ی کوچه همیشه گریه کنان

زبان گرفت بمیرم برات فاطمه جان

به حقِّ مادر پهلو شکسته ام یارب !

تو بگذر از گنه سائلم همین امشب

حرف رفتن میزنی ......